Ο θρυλικός μαθητικός θίασος του 10ου Λυκείου Περιστερίου ” Γιάννης Σκαρίμπας”, που πρόσφατα επανιδρύθηκε, βρίσκεται και πάλι στο δρόμο της δημιουργίας.

Εδώ και ένα μήνα έχουν ξεκινήσει με εντατικό ρυθμό οι πρόβες για τη παράσταση που θα σημαδέψει τη πρώτη δημόσια εμφάνιση του θιάσου που τώρα πια ονομάζεται “Πολιτιστικό Κοινωνικό Φόρουμ Γιάννης Σκαρίμπας”.

Με το ίδιο κέφι και νεανικό ενθουσιασμό, άν και πέρασαν πάνω από 30 χρόνια, οι παλιοί συμμαθητές ξανανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου και ζωντανέυουν τα πρόσωπα των θεατρικών κειμένων που έγραψε ο Συμεών Σταμπουλού.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τις πρόβες των μονόπρακτων που αποτελούν μέρος της εναρκτήριας παράστασης.

Η Αλέκα και ο Πέτρος

Ο Γιάννης και ο Κώστας

Η Σταυρούλα και ο Νίκος

Ένα μοναδικό ντοκουμέντο από την ιστορία του θιάσου.

Βρισκόμαστε στο 1984 κι ΕΡΤ ξεκινά μια νέα σειρά εκπομπών με αντικείμενο τις Μαθητικές Κοινότητες. Στην πρώτη εκπομπή γίνεται η παρουσίαση του μαθητικού Θιάσου “Γιάννης Σκαρίμπας” .

Στο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από παράσταση του θιάσου στο σχολείο και συνεντεύξεις μαθητών.

Το βίντεο που παρουσιάζουμε εδώ αποτελεί τμήμα της ημίωρης εκπομπής που περιλάμβανε επίσης την παρουσίαση της θεατρικής ομάδας του Α’ Λυκείου Χανίων. Διασώθηκε από τον Κώστα Βλάχο.

(Σημειώσεις για μια ομιλία στο 12^ο Δημοτικό σχολείο Περιστερίου)

Η περιοχή του Περιστερίου στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα του περίφημου Ελαιώνα των Αθηνών τον οποίο διέσχιζε ο ποταμός Κηφισός.

Οι πρώτες καταγραφές σε στίχους της περιοχής υπάρχουν στις αρχαίες τραγωδίες.

Στον Οιδίποδα επι Κολωνώ ο Σοφοκλής  βάζει τον χορό να λέει

Εδώ οι βρύσες άυπνες

τρέφουν τα ρέματα

του Κηφισού τα αέναα

καρπίζουν της πλατύστηθης

γης μας τα χωράφια

Κι ο Ευριπίδης στη Μήδεια

Κι εκεί το λεν, η Κύπριδα

παίρνοντας απ τα γάργαρα του Κηφισού νερά

με τις γλυκόπνοες αύρες των ανάλαφρων

ανέμων κάμπους και βουνά

δροσαίνει.

Η εικόνα ουσιαστικά δεν αλλάζει μέχρι τις αρχές του 20^ου αιώνα. Απλά τώρα έχουν προστεθεί κάποια περιβόλια και εξοχικά κεντράκια στα οποία έρχονται να διασκεδάσουν οι Αθηναίοι.

Χαρακτηριστική η περιγραφή του  Κ Δημητριάδη

«Εκεί κάτω, στη δροσολουσμένη Κολοκυνθού, πλάι στην εκκλησιά της, στα γέρικα πλατάνια, τους ψηλούς ευκάλυπτους, τις ασημόφυλλες πελώριες λεύκες, πλάι στο ποτάμι με τα γραφικά γεφυράκια και τα βατράχια του, εκεί κάτω, μονομαχούσαν οι ιπποτικοί Αθηναίοι, μόλις χάραζε η αυγή-τις πιο πολλές φορές για κάποιαν αρωματισμένη κυρία που διαφιλονικούσαν κι οι δύο ερασταί μονομάχοι.

(…) Εκεί, στ΄ανοιχτόκαρδα Κρασοπουλειά της Κολοκυνθούς, τα μεγάλα γλέντια κι οι εκδρομές του λαού της Αθήνας «συν γυναιξί και τέκνοις» και τα κουβαλήματα πελώριων ταβάδων με τις πατροπαράδοτες-παραγεμιστές τομάτες, και τις καλαθούνες με τα τυριά, τους «κεπτέδες», τα σπιτικά ψωμιά κι όλα τα καλά του κόσμου.

Το 1925 γίνεται η πρώτη μαζική εγκατάσταση προσφύγων στο Περιστέρι. Δημιουργείται μια απέραντη παραγκούπολη. Οι άνθρωποι το χειμώνα υποφέρουν από το κρύο και τη λάσπη, το καλοκαίρι από τη σκόνη. Μονίμως δε από τα σκουπίδια.

Όταν ήρθαμε στο Περιστέρι, γυρίζαμε γύρω σαν τα κοτόπουλα να δούμε. Και δεν υπήρχε τίποτα εδώ τριγύρω. Ούτε χωράφι, ούτε δρόμος. Μόνο μερικές ελιές εδώ παρακάτω που είναι το γήπεδο. Και με τα κάρα φέρνανε τα σκουπίδια των Αθηνών. Ήταν ο σκουπιδότοπος των Αθηνών. (αφήγηση Γιάννη Γιαννιάδη)

Αυτές οι παράγκες ήτανε ένας σκελετός και πάνω καρφωμένες σανίδες. Από μέσα, άμα είχε ρόζους, έβλεπες έξω. Εμείς βάλαμε από μέσα ξύλα, έτσι σαν μπαγδατή, μικρές πηχούλες που τις καρφώσαμε στο σκελετό και τις σοβάντισε ο μπαμπάς μου. Άλλοι κολούσαν εφημερίδες. Η σκεπή ήταν από πισόχαρτο. Όταν έβρεχε έτρεχε και βάζαμε τενεκεδάκια από κάτω να μαζεύουμε το νερό. Ο μπαμπάς μου την είχε δέσει με συρματόσκοινα για να μην την πάρει ο αέρας. (Αφήγηση Έλλη Γαβατίδου)

Ένα τραγούδι που έγινε μεγάλο σουξέ σε όλους τους προσφυγικούς συνοικισμούς  ήταν το παραδοσιακό τραγούδι, ΟΙ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές. Υπάρχει και σαν καλαματιανό αλλά και σαν ρεμπέτικο παραδοσιακό. Αντανακλά μια ολόκληρη εποχή.

Αχ, αν δε μου δώσει η μάνα σου,

Ογδόντα ομολογίες, ντούρου ντούρου

Αχ, ογδόντα ομολογίες.

Αχ , θα έρχομαι στο σπίτι σας, να κάνω φασαρίες

Έλα κλίνε πια σε μένα

Κι ας τη μάνα που σε γέννα.

Οι ομολογίες στις οποίες αναφέρεται είναι οι ομολογίες των προσφυγικών δανείων που συνήψε το ελληνικό κράτος και δίνονταν σαν αποζημίωση στους πρόσφυγες. Το τραγούδι αποτελεί σάτιρα αυτής της ιστορίας.

Σε κάθε γειτονιά πρόσθεταν στίχους για να το φέρουν κοντά στη δική τους πραγματικότητα.

Αχ, αν δε μου δώσει η μάνα σου,

Της Κοκκινιάς το σπίτι, ντούρου, ντούρου

Αχ, της Κοκκινιάς το σπίτι.

Αχ, θα πάω να πάρω τη Μαριώ, από τον Ποδονίφτη.

Στην Περιστεριώτικη εκδοχή υπάρχει ο στίχος:

Αχ, αν δεν μου δώσει η μάνα σου σπίτι στο Περιστέρι

Αχ, και μαγαζί στον Κολωνό, δεν θα γενούμε ταίρι

Την πραγματικότητα σε σχέση με την προίκα μας δίνει η αφήγηση της Ρόζας Πετράκη από τη Σμύρνη που εγκαταστάθηκε στις παράγκες της συνοικίας των Δημοτικών.

Το 1927 παντρεύτηκα. Στις παράγκες έγινε ο γάμος. Ήμουνα 17 χρονών. Ο άντρας μου ήτανε 10 χρόνια μεγαλύτερος. Ήτανε μάγειρας στο ξενοδοχείο  Μεγάλη Βρετάνια.

Ήρθε κι ο μπάρμπα Νίκος ο Ψαρός κι έφερε σαντούρια και βιολιά και χορεύανε. Τότε οι γάμοι φαινόσαντε πλούσια πράματα.

Ο γαμπρός δεν ζήτησε προίκα, ήτανε φτωχός κι αυτός. Τότε δεν δίναμε προίκες, δίναμε ομορφιές κι αγάπες.

Όταν παντρευτήκαμε μας δώσανε μια άλλη παράγκα κι εκεί πήγε ο μπαμπάς, η μαμά κι ο παππούς.

Είναι η εποχή που ανθεί το ρεμπέτικο τραγούδι. Τραγούδια για τις γυναίκες γράφανε πολύ συχνά οι ρεμπέτες.

Χαρακτηριστικό το ζεϊμπέκικο του Παναγιώτη Τούντα «Ο Αγαπησιάρης» (1934)

Ο «Αγαπησιάρης» έχει ερωμένες σε όλους τους συνοικισμούς της Αθήνας. Από το Πολύγωνο στο Τουρκολίμανο, μια εικοσάχρονη χήρα στο Βύρωνα, μια κατσαρομάλλα στο Θησείο, μια μοδιστρούλα του Ψειρή, μια Πολίτισα στους Ποδαράδες και μια Σμυρνιά στο Περιστέρι που του τα πήρε όλα.

Στο Περιστέρι, άλλη μια,

Κούκλα, πεντάμορφη σμυρνιά,

Αυτή τα πήρε ούλα μου

Και μ΄έκαψε, μανούλα μου.

Οι γυναίκες στο Περιστέρι ήταν πολύ κοκέτες. Ντύνονταν όμορφα.

Πήγαιναν για χορό στη Μπιζού, το χοροδιδασκαλείο, το μοναδικός χώρος για διασκέδαση τα πρώτα χρόνια. Εκεί χόρευαν ευρωπαϊκούς χορούς.

(αφήγηση Έλλη Γαβατίδου)

Οι γυναίκες ντυνόμασταν όμορφα. Βάζαμε το ψηλό- ψηλό τακούνι, σαν το νύχι ήτανε εκεί που τελείωνε, κι επειδή περπατούσαμε και φοβόμαστε μη σπάσει, πηγαίναμε λικνιστικά και είχε η γυναίκα εκείνο το θηλυκό το περπάτημα.

(αφήγηση Καλλιόπη Κελέση)

Γλεντούσε ο κόσμος. Οι Σμυρνιοί ήτανε άνθρωποι γλεντζέδες. Παράγκες ήτανε τότε αλλά δεν έλειπε το τουμπελέκι. Είχαμε πάντα ότι θα ξαναγυρίζαμε στη Μικρά Ασία.

(αφήγηση Ρόζα Πετράκη)

Δίπλα ήτανε δυό αδερφές και παίζανε τουμπελέκι να περνάει η ώρα. Τραγούδαγαν «μια Σμυρνιά στο παραθύρι πότιζε βασιλικό», «Βαγγελιώ η παινεμένη», λέγανε πολλά. «40 λίρες η αρρεβώνα, τα΄ακούς κουμπάρα μας, και 100 η παντρειά, κουμπαρούλα μας γλυκιά». Πολύ ωραία ήτανε τότε.

Μπορεί να ήτανε πιο φτωχοί αλλά ο κόσμος ήτανε πιο καλός. Σε λυπούντανε, τρέχανε, αν είσαι φτωχειά να σου δώσουνε κάτι τις. Ήτανε αλλιώτικος ο κόσμος, λυπούντοσε, σ΄αγαπούσανε, τώρα σημασία δε δίνουνε».

Άλλα τραγούδια για το Περιστέρι από τους παλιούς ρεμπέτες είναι:

Είναι μια στο Περιστέρι του Παναγιώτη Τούντα

Περιστεριώτισα (1937) του Σ. Χρυσίνη

Δυστυχώς πέρα από τις βιβλιογραφικές αναφορές δεν βρήκαμε τίποτα άλλο γι αυτά τα τραγούδια.

Το 1934 έχουμε τη μεγάλη πλημμύρα. Επλήγη όλη η Δυτική Αθήνα και κυρίως το Περιστέρι. Περιγραφή της μεγάλης καταστροφής από ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αθηναϊκά Νέα»

Η πρωτεύουσα με τα περίχωρα και τους συνοικισμούς της, μετεβλήθη εις λίμνην, εις χειμάρους και ποταμούς ορμητικούς, που παρέσυραν ότι εύρισκον πρόχειρον, ανθρώπους, ζώα, αυτοκίνητα, έπιπλα.

Την φοβερωτέραν όμως συμφοράν υπέστη ο συνοικισμός του Περιστερίου. Ημπορεί να πη κανείς ότι ο συνοικισμός δεν υφίσταται.

Εκατοντάδες αστέγων εις τους δρόμους. Ανυπόδητοι όλοι, αναζητούν μέσα εις τα έλη που εσχηματίσθησαν , κάτι από τα παρασυρθέντα των έπιπλα. Κρεβάτια, φορέματα, σκάφες, στρώματα κυλίονται επάνω εις την πυκνή λάσπην ή πλέουν μέσα εις τας λίμνας που περιβάλλουν τα ερείπια των οικημάτων. Μητέρες κρατούν στις αγκαλιές γυμνά παιδάκια,. Ότι φορούσαν, τα έχει μουσκέψει η βροχή. Τα άλλα, που τυχόν είχαν, τα παρέσυρε το ρεύμα.

…Παιδάκια ανυπόδητα, λασπωμένα ως το λαιμό, κρατούν σφικτά στη μασχάλη τους τα ερείπια μιας αχυρένιας κούκλας που εφρόντισαν να προστατεύσουν κατά τη στιγμή της καταστροφής… )

Ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο μεγάλος ρεμπέτης από την Άνω Σύρο,  εμπνέεται από την καταστροφή και γράφει το τραγούδι «Η πλημμύρα».

Με τη φετινή πλημμύρα –βρε-

Όρη και βουνά επήρα

Είδα μάνα να φωνάζει

Και βαριά ν΄αναστενάζει

Ω μωρέ το μικρό το παιδί μου

Δώκε μου και πάρε τη ζωή μου.

Έπεσα για να το σώσω –βρε-

Κόντεψα να μη γλιτώσω.

Με παρέσυρε το ρέμα

Μάνα μου δεν είναι ψέμα.

Μές΄το ρέμα κολυμπούσα

Να το σώσω δεν μπορούσα.

Μόλις βγήκαν στη στεριά

Δυό παιδιά και μια γριά

Σ΄ένα δέντρο ανεβασμένοι

Εγλυτώσαν οι καημένοι.

Περιστέρι και Μοσχάτο

Τάκανε όλα άνω κάτω.

Καμίνια και Άγια Σωτήρα

Τάπνιξε όλα η πλημμύρα.

Η πλημμύρα του 1934 δεν είναι η μόνη φυσική καταστροφή που έπληξε το Περιστέρι. Ακόμη και πριν την εγκατάσταση των προσφύγων, το 1925, μια πυρκαγιά κατέστρεψε όλες τις παράγκες. Το 1926 μια φοβερή ανεμοθύελλα κατέστρεψε τις περισσότερες παράγκες των Δημοτικών. Το 1929 μια χιονοθύελλα το Φεβρουάριο και μια πυρκαγιά τον Αύγουστο. Μέχρι το 1961 με τη μεγάλη πλημμύρα στο Μπουρνάζι, η τελευταία μεγάλη φυσική καταστροφή, προηγήθηκαν άλλες μικρότερες.

Περνάμε στον κόσμο της εργασίας. Το ταπητουργείο του Παπάζογλου ήταν το πρώτο εργοστάσιο που φτιάχτηκε στο Περιστέρι το 1925. Ακολούθησε το 1932 το εργοστάσιο του Λαναρά.  Το κλωστουφαντουργείο του Λαναρά απασχολούσε κυρίως γυναίκες. Έφτασε τους 4.000 εργάτες μεταπολεμικά.

(αφήγηση Γιάννη Μπατζακίδη)

Τα παιδιά τότε που πηγαίνανε στου Λαναρά και δουλεύανε, αν έβλεπες τα ποδαράκια τους ήτανε σαν τα δάχτυλά μου. Τα κοριτσάκια 12 χρονών πηγαίναν και δουλεύανε και είχε κάνει ο Λαναράς και σανατόριο ειδικό για το εργοστάσιό του γιατί τα πιο πολλά πηγαίναν εκειπέρα μετά.

(εννοεί το περίπτερο που χτίστηκε στο νοσοκομείο Σωτηρία με χορηγία του Λαναρά)

(από ρεπορτάζ της Γαλάτειας Καζαντζάκη στην εφημερίδα «Ελευθέρα Γνώμη»)

Στους αργαλειούς αποκλειστικά εργάζονται γυναίκες. Το όλον 600. Μεταξύ αυτών είδαμε πάλι και κοριτσάκια κάτω της ηλικίας που επιτρέπει ο νόμος. Ο θόρυβος είναι αφάντστος. Αδύνατο ν΄ ανταλλάξεις μια κουβέντα με τον πλαϊνό σου. Βλέπομε τις εργάτριες όρθιες μπρος στον ηλεκτροκίνητο αργαλειό τους να παρακολουθούν την ύφανσι. Ολάκερη μέρα συνεχούς ορθοστασίας για να πάρουν 30-35 δραχμές. Δηλαδή 800 με 900 δραχμές το μήνα χώρια τις Κυριακές, τις γιορτές και τις αρρώστιες.

Ο συνθέτης και τραγουδιστής Κώστας Ρούκουνας γεννήθηκε στη Σάμο αλλά κατοικούσε στο Περιστέρι. Το 1946 κυκλοφορεί το κλασσικό ζεϊμπέκικο με τίτλο «Μια μικρή στο Περιστέρι» που αλλού αναφέρεται με τον τίτλο «Λαναριώτισσα».

Μιλάει για μια νεαρή εργάτρια του Λαναρά.

Μια μικρή στο Περιστέρι,

Μέσ΄ του Λαναρά δουλεύει,

Όλη μέρα μασουρίζει,

Και το βράδυ μου γυρίζει

Βάζει πούντρα και κραγιόνι,

Κι έρχεται και μ΄ανταμώνει,

Στη ταβέρνα ξεκινάμε,

Και τη σούρα αρχινάμε.

Στη ταβέρνα ξεκινάμε

Αχ, και το γλέντι αρχινάμε.

Σαν σουρώσει η μικρούλα,

Μου φωνάζει, αχ μανούλα,

Το μυαλό μου μασουρίζει,

(Αχ), και σαν αργαλιός γυρίζει.

Τότε φεύγουμε για σπίτι,

Και στο δρόμο σα μαγνήτη, μ

Με τραβά στην αγκαλιά της,

Και μου δίνει τα φιλιά της.

Το πρωί βαλαντωμένη,

Σα τη κλώσα τη βρεγμένη,

Μεσ’ του Λαναρά πηγαίνει,

Και τον αργαλειό της ΄φαίνει.

Ένα τραγούδι που αφήνει στο τέλος μια πικρή γεύση. Ο Παναγιώτης Κουνάδης σημειώνει ότι πρόκειται για μια από τις σπάνιες καταγραφές σε τραγούδι βιομηχανικών χώρων εργασίας.

Τα μεταπολεμικά χρόνια το Περιστέρι αρχίζει να γίνεται μια μεγαλούπολη καθώς συρρέουν πλήθη από την ελληνική επαρχία. Τη δεκαετία 1950-1960 ο πληθυσμός του Περιστερίου αυξάνεται κατά 117%. Ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκουν καταφύγιο στο Περιστέρι είναι και η Σωτηρία Μπέλου που αν και δέθηκε πολύ με την πόλη, εδώ ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι, δεν είπε ποτέ κανένα τραγούδι για το Περιστέρι. Μια αναφορά υπάρχει μόνο στο τραγούδι του Χρήστου Κολοκοτρώνη «Πειραιάς και Αθήνα». Πρώτη ηχογράφηση το 1951.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια

Είχα μια περιπέτεια,

Στην Κοκκινιά και μες το Περιστέρι

Όλος ο ντουνιάς απ΄την καλή με ξέρει.

Μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου η ζωή να ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της. Ο κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει γλεντώντας στις ταβέρνες. Καθαρή Δευτέρα και Πάσχα οι Περιστεριώτες ανεβαίνουν στον Αη Γιώργη, που τότε είναι εξοχή, και γλεντούν όλοι μαζί.

Ένας ομορφονιός από το Περιστέρι  έφαγε τη κοπέλα του Κούλη Σκαρπέλη στο τραγούδι ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Εχτές μου την καρφώσανε

Πως σ΄είδαν μ΄έναν άλλονε

Και μένανε τον πόνο μου

Τον κάνει πιο μεγάλονε

Μου είπαν πως σε είδανε

Πιασμένη χέρι- χέρι

Με τον καινούργιο σου ομορφονιό

Μέσα στο Περιστέρι.

Εγώ λαδιές δεν συγχωρώ

Και πάρτε το χαμπάρι

Θα καθαρίσω όμορφα

Εγώ μ΄αυτό το ψάρι

(και γιατί είμαι και παλικάρι)

Τη δεκαετία του 70 γκρεμίζονται οι τελευταίες προσφυγικές παράγκες. Στη θέση τους χτίζονται οι προσφυγικές πολυκατοικίες. Όλο το Περιστέρι γεμίζει πολυκατοικίες. Οι παλιές γειτονιές αρχίζουν να εξαφανίζονται. Τι μένει; Η νοσταλγία.

Να και το τελευταίο τραγούδι για το Περιστέρι μετά από πολλά χρόνια.

Μνήμες από τα παλιά στο τραγούδι ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ. Τους στίχους υπογράφει η Άννα Μπιθικώτση, η κόρη του μεγάλου τραγουδιστή. Μουσική Κωστής Νικολόπουλος. Τραγουδά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Στα περασμένα ένα ταξίδι λέω να πάω

Στον Βαμβακάρη θέλω να μιλήσω

Με τους ρεμπέτες του ντουνιά να σεργιανήσω

Το τρελοκόριτσο στα χείλη να φιλήσω

Στο Περιστέρι μια στάση κάνω

Απ΄το πηγάδι όνειρα πιάνω

Η γειτονιά μου δεν έχει αλάνα

Κει που με φώναζες γλυκειά μου μάνα.

Στα περασμένα ένα ταξίδι λέω να πάω

Με του Τσιτσάνη τις πενιές να τραγουδήσω

Του Χιώτη το μπουζούκι να αγγίξω

Στο Άξιον Εστί το δάκρυ μου να κρύψω.

Στο Περιστέρι μια στάση κάνω

Απ΄το πηγάδι όνειρα πιάνω

Η γειτονιά μου δεν έχει αλάνα

Τι μου θυμίζεις απόψε Άννα.

Η Άννα Μπιθικώτση στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου «Χορός η ζωή» του Σωτήρη Δογάνη θυμάται τα παιδικά της χρόνια στο σπίτι τους στο Περιστέρι στην οδό Μυκηνών 5

…Για σένα πατέρα που μ΄ έμαθες να πρωτοονειρεύομαι μαζί σου εκεί στο σπίτι μας, στο Περιστέρι, στην ασπρισμένη αυλή με τη λευκή μουριά, καθισμένοι στο πηγάδι «των ονείρων μας» εκείνα τα μοναδικά δειλινά που φόραγε ο ουρανός τα καλά του και συ αντί για παραμύθια με μεγάλωνες μα τα όνειρά σου…

Τώρα που δεν υπάρχει πια εκείνο το σπιτάκι με το πηγάδι των ονείρων μας, έρχομαι εγώ απλά μέσα από τους στίχους μου, για να σε πάρω ένα ταξίδι στο χτες…

Τίποτα άλλο. Κανείς πλέον δεν εμπνέεται από το Περιστέρι.

Μια ομάδα παιδιών με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Καντιώτη ξεκινά το Μάιο του 1990 πρόβες στο θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη.

Όλες οι πρόβες βιντεοσκοπούνται από τον Νίκο Θεοδοσίου με την προοπτική να γίνει μια ταινία. Η ταινία δεν έγινε ποτέ. Δόθηκε όμως μια παράσταση  στο Θέατρο ΦΟΙΝΙΚΑ του Περιστερίου το Σάββατο 23 Ιουνίου 1990 στα πλαίσια του “Φεστιβάλ Μαθητικού Θεάτρου”.

Η παράσταση είχε τίτλο “Θεατρικό παιχνίδι” κι η ομάδα “Πειραματική Ομάδα” που όπως εξηγεί το πρόγραμμα ήταν “μια απλή συνάντηση σε επίπεδο άσκησης στη θεατρική και κινηματογραφική γραφή μελών του Θεατρικού STUDIO (1987-88), του θιάσου “Γ. Σκαρίμπα” και της Κινηματογραφικής Λέσχης Περιστερίου.

Εδώ παρουσιάζεται αμοντάριστο όλο το υλικό που τραβήχτηκε στις πρόβες. Σε δυο μέρη.

Το πρώτο έχει διάρκεια 68 λεπτά.

Το δεύτερο έχει διάρκεια 93 λεπτά!

Στο βίντεο εμφανίζονται οι Συμεών Σταμπουλού, Γιάννης Παναγιώτου, Τόνια Μυλωνά, Σοφία Αρβανίτη, Δημήτρης Καντιώτης, Κώστας Μαυροειδής, Γιάννης Παπαδάκης… Παρακαλώ συμπληρώστε τους υπόλοιπους…

...

Ένας ακόμη κινηματογράφος του Περιστερίου πέρασε στο “Πάνθεο των Αθανάτων της καθημερινής ζωής” και πια μόνο στις μνήμες μας θα ζει και σε κάποιες ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Πρόκειται για τον θερινό κινηματογράφο “Αύρα” στον Άγιο Ιερόθεο.

Τη Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010 συνεργεία του Δήμου ισοπέδωσαν ότι είχε απομείνει όρθιο από τον παλιό κινηματογράφο. Στη θέση του, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, θα φτιαχτεί μια “σύγχρονη” πλατεία με πολύ πράσινο.

“Ενθουσιασμένοι δηλώνουν οι κάτοικοι που χρόνια περίμεναν την κατεδάφιση του κτιρίου”, έγραψε η τοπική εφημερίδα “Ελεύθερος Διάλογος”.

Αντιφατικά αισθήματα δημιουργεί αυτός ο ενθουσιασμός. Ο κινηματογράφος είναι δεκαετίες τώρα που είχε πάψει να λειτουργεί. Οι καρέκλες είχαν στοιβαχτεί άτσαλα μπροστά στην οθόνη και σκούριαζαν και τη θέση των θεατών είχε πάρει ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Η “Αύρα” είχε καταντήσει ένα θλιβερό νεκροταφείο αναμνήσεων.

Αναμνήσεων από τα θυελλώδη μεταπολεμικά χρόνια, τότε που το σινεμά, ήταν αναπόσπαστο ή μάλλον ζωτικό στοιχείο κάθε νέας γειτονιάς αυθαιρέτων, όπως είναι ο Άγιος Ιερόθεος.

Λίγα μέτρα πιο κάτω ήταν το “Ρόδον” για το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής έδωσαν μάχη σκληρή με τη χωροφυλακή στις 13 Μαρτίου 1965 προκειμένου να το σώσουν από την κατεδάφιση αφού ήταν αυθαίρετο. Και το κατάφεραν! (γι αυτή την ιστορία βλέπε εδώ). Τέτοια ήταν η σχέση του κόσμου με το σινεμά: ζωντανή, δυνατή, παθιασμένη.

Γιατί το σινεμά ήταν το μόνο φτηνό μέσο “διαφυγής”. Οι εικόνες του κόσμου, που ζωντάνευαν στην ασπρισμένη οθόνη τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, ταξίδευαν τη φτωχολογιά στο όνειρο. Κι αυτό τόχε πολύ ανάγκη. Το Περιστέρι είχε φτάσει να έχει σαράντα τέτοια “ειδικά οχήματα”.

Γι αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η κατεδάφιση ακόμη κι ενός αντιαισθητικού ερειπίου. Κάθε πέτρα, ακόμη και κάθε τσιμεντόλιθος, ίσως περισσότερο αυτός, έχει μια ιστορία σ αυτή την πόλη…

...

]]> http://peristeri1.wordpress.com/2010/07/02/avra_telos/feed/ 0 Nikos Avra_1 Avra_2 http://peristeri1.wordpress.com/2010/04/14/%cf%84%e1%bd%b0-%e2%80%98%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0%e2%80%99-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%cf%83%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bc%cf%80%ce%b1/ http://peristeri1.wordpress.com/2010/04/14/%cf%84%e1%bd%b0-%e2%80%98%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%e1%bd%b0%e2%80%99-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%cf%83%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bc%cf%80%ce%b1/#comments Wed, 14 Apr 2010 10:15:29 +0000 admin http://skarimpas.wordpress.com/?p=46 ]]> (Προδημοσίευση ενός άρθρου του Μάκη Σταμπουλού που γράφτηκε για το περιοδικό “Νεφούρια” των φίλων του Γιάννη Σκαρίμπα).

Τὰ ‘παιδιὰ’ τοῦ Σκαρίμπα

Στὸν κ. Γ. Δρόσο καὶ τὴν κ. Μ. Σπανοῦ,

τοὺς διευθυντές μας

ποὺ τὸ ἄφησαν ἀνεξέλεγκτο

Στὸν Νίκο, μιὰ νότα νεφέλης ἀπὸ σπόντα Μάη, στὸν Δικαιόπολη ἐνορίας Ἁγ. Ἱεροθέου, τὴν Κατερίνα ρόδινο δάκρυ, τὸν Λάμαχο, τὴν Ἀρετὴ κοχύλι στὸ Αἰγαῖο, στὸν Πολύβιο μὲ τὴν κιθάρα τοῦ Λέννον, τὴν Δολόξα δὲν εἶμ’ ἐγώ, τὸν Σταῦρο πίσω ἀπ’ τὴ σκηνή, τὸν Μακάριο, τὸν Ἀντώνη Εὐριπιδάκο, τὸν παλαιστὴ τῆς καλοσύνης, τὴν Δελχαρώ, τὸν Κώστα ἐξωφρενῶν, τὸν Πέτρο, τὴν Ἀλέκα ἔτσι θὰ ζήσουμε, τὸν Γιῶργο στὴ μονιά του, τὸν Δημήτρη φῶς λιγότερο φῶς, τὴν Ἔμμα Πέργκαμον, τὸν Νίκο ἕνα βῆμα στὴν ἄβυσσο, στοὺς πενήντα, ἑβδομήντα, ἑκατὸ τῆς Χωράφας, καὶ στὴν Κορίννα τὴν κλειδοκρατόρισσα, ὄχι μνημόσυνα, στὸν Καραγκιόζη Καραγκιοζόπουλο. Στὸν Νίκο Θεοδοσίου, ὁδοιπόρο τοῦ ’68, ἀκόμη καθ’ ὁδόν, καὶ στὸν Χρῆστο ποὺ ἀπέδρασε στὰ μισὰ τῆς παράστασης….

Βαφτίστηκαν ‘παιδιὰ τοῦ Σκαρίμπα’ χωρὶς ἐπίσημο νονό. Ὑποπτεύθηκαν τὸ σορολὸπ τοῦ Χαλκιδαίου καὶ τὸ ἐλεύθερο ποὺ θὰ τοὺς ἔδινε νὰ γυρίζουν ἔκθετα στοὺς δρόμους: μπάλλα, ξυλίγκι καὶ αὐτοσχέδιος Καραγκιόζης. Μιὰ μπάντα τρελὴ θὰ τοὺς μάζευε ἀργότερα νὰ κουρδίζουν τὰ βιολιὰ τῶν χαράματων. Στὸ σχολεῖο κατόπιν στένεψε πάλι ὁ ὁρίζοντας. Πῆραν τότε τὴ θέση τους ἐπάνω στὴ σκηνὴ καὶ κάτω ἀπὸ τὰ σπότ, ἄρχισαν μὲ λέξεις-ριπὲς νὰ ἐκτοξεύουν τὴν ἀδημονία καὶ τὴν ἀπόγνωση. Ἀπὸ ξεχείλισμα ἐφηβείας ἔγινε αὐτό: Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις – Σὲ μισῶ γιατὶ δὲν ἔχεις αὐτοκίνητο κι ὁ ἄλλος ἔχει – Νὰ μὴ χανόμαστε, ἒ -Παῖρνε κι ἐσὺ κα’να τηλέφωνο- Γυρίζοντας ὁ Κώστας ἀπ’ τὴν Ἰκαρία…- Γρηὰ Ἑλλάδα λουλουδοὺ μπαλκονοὺ καλτεριμιτζού – Ἀντισταθεῖτε στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν…Προσκεκλημένοι στὴ μικρὴ αἴθουσα ‘πολλαπλῶν χρήσεων’, ἑτερόκλιτοι θιασῶτες τους, ὁ Κατσαρός, ὁ Μπρέχτ, ὁ Γκόρπας, τὰ ὀρφανὰ τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης, ἡ Νινόν, ὁ ἐκ Χαλκίδος, μὲ τὴν ταχεία τῶν 6 ½, παιδιά, βραχύσωμος Καραγκιοζοπαίχτης Ἰωάννης Σκαρίμπας, μὲ τὰ χαρτονόμουτρά του λυμένα ψηλὰ ν’ ἀλλάζουν ροῦχα στὰ ἔγχρωμα φῶτα, νὰ τρελαίνεται ὁ φωτιστής: Ποιός παίζει πάλι μὲ τοὺς προβολεῖς; Κι ἄλλο θαῦμα αὐτό: Καλὰ καλὰ δὲν εἶχε ἀρχίσει ἡ παράσταση μὲ τὰ νευρόσπαστα, κι οἱ μαριονέττες κόντρα στὸ ρόλο τους τραβήξανε καὶ σπάσαν τὶς κλωστές, ὁ χειριστὴς ἔμεινε ἄλαλος, τὰ νήματα μετέωρα, ἀδειανά, κι οἱ κοῦκλες νὰ ἐμψυχώνονται σ’ ἄλλον ρυθμό, στὴ μελωδία τοῦ χάους, στὴν ἔκκεντρη περιστροφή, νὰ εἰρωνεύονται, νὰ βγάζουν γλώσσα στὴν κοσμική μας τάξη. Παιδιά, προσέχετε, θὰ πέσετε καὶ θὰ χτυπήσετε. Ἐκεῖνα φαίνεται ὅτι γνωρίζαν ἐξ ἐνστίκτου ποιὲς φυγόκεντρες, σωτήριες δυνάμεις ἀναπτύσσονται στὸν γῦρο τοῦ θανάτου. Ἐνῶ οἱ ρομαντικοί, ὅταν ρωτήθηκαν Τί ἦταν αὐτό;, ἔδωσαν ἄλλη ἐξήγηση. Λοιπόν, ἦταν ἕνα μικρὸ καράβι, ποὺ ἦταν ἀταξίδευτο. Κι ἔκαν’ ἕνα μακρὺ ταξίδι, κι ἔκαν’ ἕνα μακρὺ ταξίδι… Τὸ μακρὺ ταξίδι ἔγινε μέσα σὲ τέσσερις τοίχους ἑκατὸ τετραγωνικῶν. Τὸ ἑμβαδὸν τῆς ἐλευθερίας. Ταξίδι στὶς λέξεις, στὴν ἱστορία, τὴ μουσική, τὰ χρώματα, στὶς κόρες τῆς Μνημοσύνης. Στὴ διάρκειά του δοκιμάστηκαν παλαιὰ ὄργανα ναυσιπλοΐας καὶ κρίθηκαν ἀκατάλληλα, ἄλλαξαν οἱ χάρτες καὶ ἡ ρότα, ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα ἀνέλαβε ἐκ περιτροπῆς βάρδια στὸ τιμόνι. Μικρὴ ἀνταρσία. Σινιάλο στὴν οὐτοπία. Κακῶς ἀνησύχησαν οἱ θεσμικοί. Τέτοια πειράματα δὲν κρατοῦν πολύ. Ὁ Κοσμᾶς Πολίτης, ὁ ἀθόρυβος συνοδοιπόρος τοῦ Σκαρίμπα, κάποτε πρέπει νὰ εἰπωθεῖ αὐτό, τὸ προσδιόρισε μὲ ἀκρίβεια: Λίγο κρατάει τὸ πανηγύρι τῶν τρελῶν. Αὐτὸ τὸ λίγο ἦταν 5-6 χρονάκια καθαρά.

1983. Ὁ Σκαρίμπας ὁδεύει πρὸς τὴν αἰώνια ἀορασία του. Ἀδύνατον νὰ δεῖ καὶ ν’ ἀκούσει τὶ σκαρώνουν κάποια «μαγκόπαιδα» μιᾶς δυτικῆς συνοικίας τῶν Ἀθηνῶν στ’ ὄνομά του. Στὸ νεόδμητο κτήριο τοῦ 10ου Λυκείου Περιστερίου, στὴ Χωράφα, μήνα Ὀκτώβριο, παραμονὲς τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου, ρίχτηκε ὁ σπόρος. Ὄχι ρητορεῖες καὶ κλέη προγόνων ἀλλὰ εἰκόνες ἀπὸ τὸ Τρόμος καὶ ἀθλιότητα τοῦ Γ’ Ράιχ τοῦ Μπρέχτ. Ἀσυνήθιστη σπορά. Μεμιᾶς τὸ φυτώριο πολλαπλασιάστηκε. Τὴν ἑπομένη ὀγδόντα, ἑκατὸ (πόσοι;) ζήτησαν νὰ πλαισιώσουν τὸν (ἀόρατο ἀκόμη) θίασο. Μπορεῖ ἡ λειτουργικὴ δομὴ τοῦ σχολείου νὰ αἰφνιδιάστηκε, ὅμως τὸ κλῖμα ἦταν εὔφορο καὶ τὸ ἔδαφος γόνιμο. Ὁ λυκειάρχης κ. Γ. Δρόσος, καλή του ὥρα, δὲν ἀνέτρεξε σὲ δημοσιοϋπαλληλικοὺς κώδικες καὶ συλλογικὲς ἀποφάσεις, οἱ ἡγήτορες τῶν μαθητῶν δὲν προέταξαν ἀποφάσεις «δεκαπενταμελοῦς» καὶ «προέδρων» καὶ συναφῆ παραβλαστήματα τῆς εἰκονικῆς δημοκρατίας. Τὸ ποτάμι φτιάχνει τὴν κοίτη του. Ἔτσι, ἀβίαστα, χωρὶς ὠδῖνες, σὰν ἕνα ἀκόμη ὥριμο τέκνο τῆς ὀργῆς, γεννήθηκε, δυτικὰ τοῦ Κηφισσοῦ, ὁ «Μαθητικὸς Θίασος Γιάννη Σκαρίμπα». Τὸ ἐναρκτήριο ἔργο του πῆρε τὸν τίτλο τῆς πρώτης ποιητικῆς συλλογῆς τοῦ Χαλκιδαίου: Οὐλαλούμ. Ἀθροίστηκαν 22 σύντομα μονόπρακτα, δικά μας-αὐτοσχέδια- καὶ ξένα, νεοελλήνων καὶ ἄλλων, μὲ γνώμονα τὸ τραγικὸ χιοῦμορ, τὸν αὐτοσαρκασμό. Καραγκιόζης ὁ νεώτερος μὲ ἀστικὴν ὑπερβολήν. Στὸ πρόγραμμα τῆς παράστασης ὁ Σκαρίμπας μαέστρος μὲ ρεντικότα καὶ μπαγκέττα. Ὁ Δημήτρης μὲ εἰρωνεύεται ποὺ τὸ ὄνομά μου φιγουράρει πλάι σὲ διασημότητες. Τὸ τυπώνω ἐκ νέου (ἰδίοις ἐξόδοις) χωρὶς τὸ παρέμβλητο ὄνομά μου. Οἱ νεοφώτιστοι ‘ὑποκριτὲς’ ἀποδείχθηκαν φωστῆρες. Δὲν ὑποκρίθηκαν τὸν ‘ἄλλον’ ἀλλὰ τὸν δυνητικὸ ἑαυτό τους˙ τὸν ἅγιο, τὸν ἄγγελο, τὸν θεατρίνο, τὸ τέρας ποὺ βλέπουν ὅταν κοιτάζονται μόνοι στὸν καθρέφτη˙ χωρὶς ἐξωραϊσμοὺς καὶ θωπεῖες φύλαξαν στὸ μέσα τσεπάκι τους, σὰν ρήση εὐαγγελική, μιὰ παραίνεση: νὰ μὴν ποῦν ψέματα στὸν ἑαυτό τους. That´s all, τοὺς ἔκλεινε τὸ μάτι ἕνας ἥρωας τοῦ Μάριου Ποντίκα. Τί νὰ σήμαινε γι’ αὐτοὺς Οὐλαλούμ; Δὲν ξέρω. Τὴν γοητεία, ὑποθέτω, τοῦ ἀνορθολογικοῦ˙ τὸν ἀντίλαλο μακρινοῦ οὐρλιαχτοῦ˙ τὴν ἀνυπότακτη, ἐκτὸς διδακτέας ὕλης, λέξη. Οἱ πρόβες, μαθητεία ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἀπ’ τὸν βαθμὸ μηδέν, κράτησαν κοντὰ ἕξι μῆνες. Οὔτε οἱ μαθητὲς τοῦ Κοὺν δὲν βασανίστηκαν τόσο. Ἡ μικρή, οὐδέτερη αἴθουσα μετατράπηκε σὲ ὑποβλητικό, ἀρκούντως ψευδαισθητικὸ χῶρο. «Λοιπόν, τί εἶναι θέατρο;» «Δυὸ ὧρες μάθημα μὲ ἄλλα μέσα». «Κι ὁ δάσκαλος;» «Ὅποιος μπορεῖ κάνει κάτι, ὅποιος δὲν μπορεῖ, κάνει τὸν δάσκαλο». Ρητορεῖες ἄλλων. Ἀργεῖ ἀκόμη ἡ αὐτόνομη φωνή. Πρῶτος ἀπολογισμός. Δεκαέξι παραστάσεις, παρακαλῶ, sold out, λένε σήμερα. Ἡ τελευταία, στὴν ἄρτι καταληφθεῖσα, ἐγκαταλελειμμένη Ξυλοτεχνία Περιστερίου (νῦν Πολιτιστικὸ Κέντρο). Ὁ κῦβος ἐρρίφθη.

Τί ζητάει ὁ Δικαιόπολις γιὰ μιὰ παράσταση στὴ Χωράφα; Σχεδὸν τίποτε Ἕνα ρουχαλάκι φτηνὸ ἀπὸ ἔρανο τῆς ἐνορίας. Καλοκαίρι τοῦ ’84: Ἀχαρνῆς. Κανεὶς δὲν ἔφυγε γιὰ διακοπές. Τὸ μακρὺ ταξίδι μεταφέρεται στὸν αὔλειο χῶρο. Τὸ σχολεῖο μένει ἀνοιχτό, τὰ κλειδιά, ὁ ἔλεγχος περνοῦν στὰ χέρια τους. Εἶναι τὸ καλοκαίρι τῆς συμβολικῆς αὐτοδιοίκησης. Κρατῆστε το αὐτό. Θὰ ἔχει συνέχεια. Σχολεῖο-ἐργαστήρι: ὑφάσματα, πατρόν, κοστούμια, γύψινες μάσκες, χάλκινες πανοπλίες, μακέττες, ξυλουργική, ἀφίσα, τυπογραφεῖο, ὀρχῆστρες δύο (λαϊκὴ καὶ κλασική). Καὶ ὁ Χαρίδημος ποὺ ἐπιστρατεύει τὸν Καραγκιόζη του. Σ’ εὐχαριστοῦμε Χαρίδημε. Εἶναι κι ὁ πάγκος τοῦ χασάπη γιὰ τὰ ἀρνιὰ ποὺ θὰ προσφερθοῦν μὲ τὴν σύναψη τῆς εἰρήνης. Σὺν τὰ ἀπρόοπτα τῆς ὕβρεως: ἡ Τασία ἔβγαλε φτερά, ἀνέβηκε σὲ δίκυκλο νὰ πετάξει καὶ προσγειώθηκε στὸ ΚΑΤ. Ἡ Κατερίνα, καθ’ ὁδὸν γιὰ τὸ σχολεῖο, σταματᾶ γιὰ λίγο στὸ καφὲ-Κάρο καὶ καταφθάνει ἐλαφρῶς καθυστερημένη ἀλλὰ τὴν ἑπόμενη μέρα. Ὁ Δικαιόπολις ἐρωτεύεται σφόδρα συμμαθήτριά του καὶ ἀποχωρεῖ μὲ ἀνήκεστον βλάβην. Σὰ νὰ μὴν ἔφταναν ὅλα τ’ ἄλλα, ὁ κλῆρος γιὰ τὸν ρόλο πέφτει στὸν γράφοντα. Συναριθμοῦνται περισσότεροι ἀπὸ σαράντα συντελεστές. Ἱδρώνεις νὰ τοὺς μαζέψεις. Πρόβες ἐκ περιτροπῆς. Γενικὴ πρόβα ἡ ἴδια ἡ παράσταση ἐν τῷ μηνὶ Ἑκατομβαιῶνι. Ἀλησμόνητες στιγμές. Ἐν μέσῳ Αὐγούστῳ κόπηκαν 1.200 εἰσιτήρια (μὴ ὑπαρχόντων ἄλλων). Κάποιος ἐνοχλητικὸς μουσαφίρης παρότρυνε τοὺς βιολιντζῆδες νὰ παίζουν φάλτσα, ἀνακάτευε τὶς φιγοῦρες τοῦ Χαρίδημου καὶ δοκίμαζε τὰ ἀρνιὰ ποὺ ψήνονταν παρασκηνιακῶς: «Κρατᾶνε ἀκόμα». Μέσα στὸν πάνδημο ἐνθουσιασμὸ ἀποφασίζεται, παρὰ τὶς ἀντιρρήσεις μου (ἰδοὺ ἡ ὀλιγαρχία τῶν πολλῶν), ἡ ἐπανάληψη τῆς παράστασης.

14 Ὀκτωβρίου. Βραδινὸ ἀγιάζι ποὺ σὲ τρυπάει. Ὁ κόσμος καταφτάνει σὲ κύματα. Μετράει κανείς; Ὁ Λάμαχος σκαρφαλώνει μέχρι τὴ στέγη τοῦ σχολείου, γιὰ νὰ δεῖ. Κοιτάζει πέρ’ ἀπ’ τὸν ὁρίζοντα. Νὰ ὑποψιάζεται ἆρα γε ὅτι εἶναι ἡ δύναμη τῆς νεότητας ποὺ ταξιδεύει ὄξ’ ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ κόσμου;

Τὸ ποτάμι φούσκωσε, ξεχείλισε. Μερικοὶ νοικοκυραῖοι ἀνησύχησαν. Σὲ λίγο θὰ χάσουν τὸν ὕπνο τους. Ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ «Σκαρίμπας»; Ὁ «Θίασος» ἀρχίζει νὰ ὀργανώνει τὴν ζωή του -ὄχι μόνο τὴν σχολικὴ- μὲ τρόπο ὑποδειγματικὸ καὶ ἐρεθιστικὸ γιὰ πολλοὺς παρατηρητές. Μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν μελῶν καὶ τὰ ἔσοδα, κυρίως, ἀπὸ τὶς παραστάσεις μετατρέπει τὴν ἀνενεργῆ αἴθουσα ἐκδηλώσεων σὲ «Στέκι νέων». Νεανικὰ μουσικὰ σχήματα παρουσιάζουν ἐκεῖ κάθε Σάββατο τὴν δουλειά τους. Ἑκατοντάδες νέες καὶ νέοι, ὄχι μόνον μαθητές, ἔρχονται στὸ σχολεῖο, γιὰ νὰ ψυχαγωγηθοῦν. Ἀρκετοὶ προσφέρονται νὰ δουλέψουν. Ὀ «Θίασος» δὲν εἶναι πλέον ἀμιγῶς μαθητικός. Ἐκδίδει ἐφημερίδα, ἐνημερώνει, διεκδικεῖ, δημιουργεῖ δανειστικὴ βιβλιοθήκη 600 τόμων, ἐπιδεικνύει σπάνια συνοχὴ καὶ ὡριμότητα. Οἱ δυνάμεις ποὺ ἐκλύονται, πρέπει νὰ συγκροτηθοῦν, νὰ μὴν σπαταληθοῦν. Ὁρίζονται, σὲ συνεργασία μὲ πρόθυμους δασκάλους, καταστατικὲς ἀρχὲς λειτουργίας, ἐκλέγεται 7μελὲς συμβούλιο μὲ ρόλο συντονιστικό. Μία νέα μορφὴ ὀργάνωσης ἀναπτύσσεται αὐθόρμητα στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ σχολείου καὶ πασχίζει νὰ τοῦ δώσει πίσω τὸν χαμένο τοῦ ρόλο. Ἡ ἐκ γενετῆς ἀνάπηρη μαθητικὴ κοινότητα κάνει τὰ πρῶτα της δειλὰ βήματα. Θέλει νὰ τρέξει χιλιόμετρα.Τὸ κῦμα μεταφέρεται στὰ γειτονικὰ σχολεῖα. Κάτι γίνεται στὴν Χωράφα. Ὁ ἡμερήσιος τύπος φιλοξενεῖ μὲ λόγια θερμὰ ὅλες τὶς δραστηριότητες. Τὸ πνεῦμα τῆς ἀμφισβήτησης περνᾶ στὶς τάξεις. Τὸ συνειδητὸ καὶ τὸ αὐθόρμητο. Νέος δεκάλογος τοῦ μαθητῆ: «Ὣς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ποὺ σᾶς ἱστορῶ, ἀντισταθεῖτε». Δὲν εἶναι ἡ γνώση, ἀλλὰ ὁ τρόπος ποὺ θὰ φτάσεις ὣς ἐκεῖ. Γνώση εἶναι ἡ αὐτενέργεια, τὸ λάθος, ἡ ἀπώλεια, Ἔχεις, ὅ τι ἔχασες, ἡ πρόβα χωρὶς παράσταση. Ὁ δάσκαλος ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἡ ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία ἀλλὰ καὶ Ἡ νέα ἐπὶ τοῦ Ποικίλου Ὄρους Συνομιλία. Ἄφετε τὰ παιδία ἀμολητά. Ὁ ἀφοριστικὸς Σκαρίμπας δοκιμάζεται στὴν πράξη, μολύνει τὶς μεταξύ μας σχέσεις. Τώρα τὰ σεντόνια τῆς ἄπιστης συζύγου μυρίζουν πετρέλαιο. Περισσεύουν στὴν πόλη μας οἱ Κρὰκ-Τόκ, τὰ Αὐτόματα. Ἡ Κατερίνα ἐζήλωσε τὴν δόξα τῆς Δολόξα, κι ὁ Γιάννης στὸ μέτωπο λιποτακτεῖ γιὰ τὴ Ζαχαρούλα του. Οὐδεμία ἀνησυχία. Ἂν τὸν χρειαστεῖ, δὲν θὰ τὸν χάσει ἡ πατρίδα. Ὁ Γιῶργος Μ. γίνεται θιασάρχης, θεατρικὸς συγγραφέας, θεατρώνης, στήνει μὲ πάθος τὴ δική του «μαύρη» παράσταση. Ἡ «διπλανὴ» τάξη κάνει τὸ ἴδιο. Μᾶς ξεπερνᾶ σὲ φαντασία καὶ χιοῦμορ. Γίνεται «ἐξαγωγὴ σκηνοθετῶν» σὲ ἄλλα σχολεῖα ποὺ ζητοῦν βοήθεια. Αἰτοῦνται ταχυδρομικῶς «κείμενα Σκαρίμπα». Οἱ «Φίλοι τοῦ Σκαρίμπα» ἐν Χαλκίδι μᾶς στέλνουν κείμενα σκαριμπικὰ διασκευασμένα ἀπὸ τὸν κ. Χατζηγιάννη. Ὁ «Θίασος» προσκαλεῖται κι ἔρχεται στὴν Χαλκίδα στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Σκαρίμπα. Ἀνεβάζουμε τὸ «Ἀλεξικέρατο» (διασκευὴ τοῦ διηγήματος Petroleum é Dijelmen Company). Ἀτμοσφαιρικὲς ἑρμηνεῖες ἀπὸ μαθητὲς ποὺ ὑποδύονται γιὰ πρώτη φορά ἥρωες τοῦ Σκαρίμπα. Τὸ πλέον τολμηρό μας πείραμα. Αὔρα Σκαρίμπα στὴν αἴθουσα.

Ἀκούγονται ὅλα ὡς ἀξιέπαινη πρωτοβουλία, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν τὸν σχολικὸ κανόνα. Γέννησαν τὸν θαυμασμό, τὸν φθόνο καὶ τὸν φόβο. Δὲν ὑπολογίσαμε τὸν φόβο. Αὐτὸς ὁπλίζει καὶ καραδοκεῖ παντοῦ ὅπου ἐκκολάπτονται δομὲς ἐξουσίας. Δὲν μάθαμε ποτὲ ποιοὶ παραβίασαν νύκτωρ τὸ σχολεῖο, ἔκλεψαν τὰ μουσικὰ ὄργανα καὶ κατέστρεψαν τὰ σκηνικά. Πρὶν ἐξασφαλιστεῖ νυχτερινὸς φύλακας, δεύτερη ἐπίσκεψη καὶ ἐμπρησμὸς τῶν χώρων ὅπου φυλάσσονται ὑλικὰ τοῦ «Θιάσου». Ἡ φωτιὰ γενικεύεται στὸ ἰσόγειο τοῦ κτηρίου. Οἱ μαθητὲς ἀποφασίζουν ν’ ἀναλάβουν οἱ ἴδιοι τὴν περιφρούρηση τοῦ σχολείου. Σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς τρεῖς δασκάλους-μέλη, ἄς τοὺς ἀναφέρουμε, ἡ Ρούλα Ἀντωνάκου, ὁ Μακάριος (μονίμως ἐπί σκηνῆς) καὶ ὁ γράφων, προγραμματίζονται κατὰ ὁμάδες νυχτερινὲς βάρδιες. Τὸ πρόγραμμα τηρεῖται κατὰ γράμμα. Ἀναρρωτιέμαι σήμερα, γιατί νὰ μὴν τὸ πῶ;, ἂν ὑπάρχει δεύτερο παράδειγμα στὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαίδευσης. Τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων οἱ λειτουργοὶ ὑπνώττουν, καὶ μόνον μαθητὲς ἀγρυπνοῦν γιὰ τὴν συλλογική τους ἑστία. Ἡ νέα διεύθυνση τοῦ λυκείου ἀναρρωτιέται ἂν στόχος τοῦ «Σκαρίμπα» εἶναι ἡ δημιουργία κράτους ἐν κράτει. Εἶναι τὸ ἐπιμύθιον τοῦ φαρισαϊσμοῦ, ἡ μαμμὴ τῆς ἐκπαιδευτικῆς κρίσης (ἂς πάψουμε νὰ τὴν ἀναζητοῦμε στοὺς διαδρόμους τῶν ὑπουργείων), ἡ ἐκκοσμικευμένη κραυγὴ ἑνὸς παλαιολιθικοῦ τέρατος. Ἑτοιμάζουμε ὡς ἀπάντηση τὴν Πολιτεία τοῦ Ἥλιου: οἱ παράλληλες αὐταρχικὲς δομὲς στὸν στρατό, τὴν φυλακὴ καὶ τὸ σχολεῖο. Mutatis mutandis. Ἡ ματιὰ στὸν στρατιώτη, τὸν ἔγκλειστο, τὸν μαθητὴ εἶναι τρυφερή, αἰσιόδοξη. Δὲν ἀλλάζουν εὔκολα οἱ καιροί, ἀλλὰ στὴν ξηρασία τοῦ ποιητῆ (Κατσαρὸς) θὰ δεῖς ν’ ἀνθίζουν λέξεις-λουλούδια (Χαίλντερλιν). Σὲ ὅλες τὶς Χωράφες τοῦ κόσμου οἱ παῖδες παίζουν ζάρια τὸν αἰῶνα τους. Ποιός θὰ μᾶς πεῖ ἂν χάνουν ἢ κερδίζουν;

Στήνουμε θέατρα καὶ τὰ χαλνοῦμε. Ὁ ἔνοικος «Σκαρίμπας» ἀντιμετωπίζει προβλήματα μὲ τοὺς ἰδιοκτῆτες τοῦ χώρου. Μετακομίζει στὸν ἐπὶ δεκαετία ἐγκαταλελειμμένο κινηματογράφο τῆς περιοχῆς «Ἔφη». Τὸν ἀνασταίνει (ἀληθινὸς σεισμὸς ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς μηχανῆς προβολῆς, ἕνα εὐχαριστῶ στὸν Σωτήρη τὸν μηχανικό μας) καὶ ἱδρύει παράλληλα τὴν Κινηματογραφικὴ Λέσχη Περιστερίου. Προσκεκλημένοι μαζὶ μὲ τὶς ταινίες τους ὁ Ἀγγελόπουλος, ὁ Ἀβδελιώδης, ὁ Τορνές, ὁ Βαφέας, ὁ Τάσσιος. Καὶ δεκάδες θηρία τοῦ παγκόσμιου κινηματογράφου νοερὰ ἐκεῖ, στὸ ἁλωνάκι τῆς μικρῆς μας πόλης. Δὲν εἶναι μικρὴ δουλειά.

1987. Κύκνειο σκηνικὸ ἆσμα Ὁ Καραγκιόζης…Μακρυγιάννης. Κατοχικὲς εἰκόνες συμπλέκονται μὲ νεώτερα τραύματα τῆς μεταπολίτευσης˙ ἡ θριαμβευτικὴ ἀποχώρηση τοῦ Καραγκιόζη μπροστὰ στὸν θόρυβο τῆς μηχανῆς˙ ἡ τελευταία παράσταση τοῦ ὑπαίθριου παλαιστῆ. Παρατηρῶ τὰ παιδιὰ ἐπὶ σκηνῆς καὶ ἐκτὸς σκηνῆς. Ὥριμα παιδιά, μελαγχολικά. Βλέπουν μπροστά τους τὸν ὕπουλο καιρὸ ποὺ θὰ μοιράσει ἀλλιώτικους ρόλους: Μᾶς ἕνωσε τὸ γεγονός. Κάποιο ἄλλο γεγονὸς θὰ μᾶς χωρίσει.

Στὸ κλείσιμο τῆς σχολικῆς χρονιᾶς ὁ «Θίασος» διοργανώνει τὸ «Ἑπταήμερο Ἀγώνων πολιτισμοῦ» (23-29 Ἰουνίου): σαρανταπέντε ἐρασιτεχνικὰ σχολικὰ (κυρίως) σχήματα τοῦ Δήμου Περιστερίου παρουσιάζουν στὴν μεγάλη αὐλὴ τοῦ Δικαιόπολι τὴ δουλειά τους, συναντιοῦνται μὲ χιλιάδες ἐπισκέπτες, συζητοῦν, ζωγραφίζουν τὸ πανόραμα τῆς ἄδολης τέχνης: θέατρο, κινηματογράφος, Καραγκιόζης, μουσική, χορός. Ἐκδότες ἐκθέτουν τὰ νέα τους βιβλία. Φορεῖς τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς παιδείας διαπιστώνουν μέσα στὴν ἠχηρὴ παρουσία τὸ μεγάλο κενό. Ἡ αἰσθητική, ἡ ἄσφαλτη μαμμὴ τῆς πολιτικῆς συνείδησης, μονίμως προαυλισμένη μπροστὰ στὸ σχολικὸ ἄβατο. Καραγκιόζη μου: Εἰσῆλθον εἰς τὴν πόλιν λησταί;, θὰ ἀποροῦσε σοβαροφανῶς ὁ Σκαρίμπας. Τί μαζευτήκατε ὅλοι ἀπόψε ἐδῶ; Γιὰ νὰ λύσετε τὸ γρίφο; Ναῖσκε, θὰ τοῦ ἀπάνταγε αὐτός, γιὰ νὰ λύσουμε τὸ γρίφο. Οἱ «λησταὶ» εἶναι οἱ βάρβαροι ποὺ περιμένουμε χρόνια. Ἡ βαρβαρότητα, τὸ οἰστρηλατημένο ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴν ὀμορφιὰ σῶμα, θ’ ἀπελευθέρωνε τὸ σχολεῖο ἀπ’ τὴν ἀνία καὶ τὴν μηχανιστικὴ λογική. Οἱ «Ἀγῶνες πολιτισμοῦ» προανήγγειλαν τὴν μεγάλη κρίση ποὺ ἀκολούθησε καὶ στὸ ἑξῆς θὰ συνοδεύει τὴν παραπαίουσα παιδεία στὸν ὡραῖο της κατήφορο.

Φέτος, εἰκοσιπέντε χρόνια μετά, ἕνας πυρήνας ἀπὸ τὰ ‘παιδιὰ’ τῆς Χωράφας, 40 ἐνιαυτῶν καὶ ἄνω, συναντήθηκε ξανά, γιὰ νὰ προτείνει τὴν ἐπείγουσα ἐπανασύσταση τοῦ «Μαθητικοῦ Θιάσου», τὴν ἔναρξη προβῶν χωρὶς ἔργο καὶ χωρὶς παράσταση, τὴν πρόσκληση τῶν ἰσοβίων μελῶν γιὰ ἕνα ποτό, ἕνα τραγούδι, ἕνα χορό. Μάθαμε ὅτι ὁ Νίκος Ζαρταμόπουλος, θῦμα κι αὐτὸς κάποτε τῆς Νινόν, συγκέντρωσε καὶ ψηφιοποιεῖ τὸ ἀρχεῖο τοῦ «Θιάσου». Κι ὅταν οἱ τόνοι γίνονται νοσταλγικοί, ὄχι μνημόσυνα, φωνάζει ὁ Λάμαχος, ἂς τὸν ἀναφέρω μὲ τὸ ὄνομά του, Δημήτρης Καζᾶς, νῦν ὁδηγὸς ταξί, ποὺ συνεχίζει σὲ ἄλλες συντεταγμένες, συγκλίνουσες πάντως μὲ τὶς διαδρομὲς ὅλων μας, τὸ μακρὺ ταξίδι…

Λειψία, Απρίλιος 2010

Μάκης Σταμπουλοῦ

Η «ΕΦΗ», που έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του Δήμου Περιστερίου, για πολλά χρόνια αποτελούσε τη μοναδική αίθουσα εκδηλώσεων ολόκληρου του Περιστερίου. Γι αυτό άλλωστε είχε και τον τίτλο του “Δημοτικού Θεάτρου Περιστερίου”.

Πριν δέκα χρόνια περίπου (επί δημαρχίας Δημητρακόπουλου), εγκρίθηκε κάποιο κονδύλιο για την ανακατασκευή του θεάτρου. Αναρτήθηκε η σχετική πινακίδα έξω από το θέατρο, έγιναν οι πρώτες εργασίες και έκτοτε εγκαταλείφθηκε. Σήμερα είναι ένα βομβαρδισμένο τοπίο.

Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα «Ελεύθερος Διάλογος», την Κυριακή 14 Μαρτίου, τα διοικητικά συμβούλια και μέλη των συλλόγων «Δράση» – Πολιτιστικός και Περιβαλλοντικός Σύλλογος Κηπούπολης και του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Ανθούπολης» συναντήθηκαν έξω από το εγκαταλειμμένο θέατρο για να απαιτήσουν την επαναλειτουργία του. Στην πρόσοψή του ανήρτησαν και σχετικό πανό.

Το ότι αφέθηκε να ερημώσει η “ΕΦΗ” οφείλεται στην ανυπαρξία σημαντικής πολιτιστικής δραστηριότητας στην περιοχή αλλά και στο Περιστέρι ολόκληρο. Τις περιορισμένες, άλλωστε, ανάγκες κάλυπτε το θεατράκι της «Ξυλοτεχνίας» με τις 50 θέσεις του. Αργότερα, τέλος του 2004, στο χώρο των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων δημιουργήθηκε το «Θέατρο των Πολιτών» (Παπαρηγοπούλου & Δαμάστας) με σύγχρονες προδιαγραφές, το οποίο φιλοξενεί ελάχιστες δραστηριότητες. Τελευταία τις περισσότερες πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις φιλοξενεί τo “Πολιτιστικό – Συνεδριακό Κέντρο” του Νέου Δημαρχιακού Μεγάρου.

Η «ΕΦΗ» όμως είναι η μοναδική αίθουσα εκδηλώσεων για όλο το πάνω από τη Θηβών Περιστέρι που αποτελεί και το πιο υποβαθμισμένο κομμάτι του. Η ολοκλήρωση των εργασιών ανακαίνισης του θεάτρου πρέπει να είναι ένας από τους πρώτους στόχους του «Σκαρίμπα». Άλλωστε είναι ο μόνος σύλλογος που μπορεί να του δώσει ζωή.

Νίκος Θεοδοσίου

Η αν μιλήσουμε επιπλέον  για την Κοινωνική οικονομία στο Πολιτιστικό τομέα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε για παράδειγμα ότι η πόλη αυτή είχε την μεγαλύτερη πυκνότητα κιν/φων που κάποτε έφτασαν να αριθμούν 40!

Κιν/φοι όπως :

Το «Μον Σινέ»,  Ο «Φοίβος» που λειτούργησε τα τελευταία προπολεμικά χρόνια σαν θερινός ενώ  ο χειμερινός που συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα χτίστηκε αρχές δεκαετίας 50 .

Ο «Απόλλων» οι  «Δελφοί» που έμεινε γνωστός σαν «Ψειράκι».

Η «Έλενα» και η «Ριβιέρα» στην Παναγή Τσαλδάρη που αποτέλεσαν τις «ναυαρχίδες» των κινηματογράφων στο Περιστέρι,

Εξαφανίστηκαν  τη δεκαετία του 70 ακολουθώντας τη μοίρα των κινηματογράφων όλης της χώρας.

Την περίοδο της κορύφωσης της κρίσης ιδρύθηκε η πρώτη κινηματογραφική λέσχη, η «Κινηματογραφική Λέσχη Χωράφας Περιστερίου» με πρωτοβουλία του Συμεών Σταμπουλού και του Νίκου Θεοδοσίου. Ξεκίνησε το 1984 και ξανάδωσε ζωή στον παλιό κινηματογράφο «Έφη» στον Άγιο Ιερόθεο που είχε αγοραστεί από τον Δήμο και είχε μετατραπεί σε Δημοτικό Θέατρο. Η Λέσχη άντεξε μέχρι το 1990. Γιατί να μην επιχειρηθεί μια νέα προσπάθεια μιας σύγχρονης Κινηματογραφικής Λέσχης που θα κρατήσει ζωντανή την αυτή την τοπική παράδοση στον Κιν/φο ;

«Γιάννη αγαπητέ, καλησπέρα.

Σου (ξανα) γράφω δυο λόγια εν συνόψει και σε παρακαλώ να τα μεταβιβάσεις στα «παιδιά». Δεν σας μίλησα καθόλου για τη συγκίνηση που ένιωσα και νιώθω κάθε φορά που βρισκόμαστε και συζητάμε με νεανικά ισοβίως φρονήματα, για την ουτοπία που δοκιμάσαμε και δεν έχασε τίποτε από τη δύναμή της μέσα στο χρόνο, αντιθέτως ενισχύθηκε επικίνδυνα και δεν μπορεί να ησυχάσει αν δεν γίνει πράξη.

Σας υποσχέθηκα ένα σχέδιο της εναρκτήριας, γενέθλιας, ανα-γεννησιακής, εκδήλωσης. Θα αρχίσω σύντομα να το δουλεύω, ίσως αύριο κιόλας, αλλά θα με βοηθήσουν ορισμένα στοιχεία-όροι που στο μεταξύ θα δημιουργηθούν.

Εξηγώ:

• Πρώτη προϋπόθεση είναι να ετοιμάσει ο Ζαρταμόπουλος, ως θεωρητικός της ομάδας, ένα κείμενο ενημερωτικό, κείμενο ταυτόχρονα οδοδείκτη. Με το κείμενο αυτό η συντακτική ομάδα, των τεσσάρων, θα επισκεφτεί την αντιδήμαρχο κ. Τσιώτρα Μαργαρίτα με πρόθεση την συνεργασία με τον Δήμο, την απόκτηση Στέγης (προτείνουμε την Έφη, με την δυνατότητα να μεταφέρουμε τις εκδηλώσεις μας στην Ξυλοτεχνία ή σε αίθουσες του Δήμου, ανάλογα με το είδος της εκδήλωσης (θέατρο, μουσική, συζήτηση, παρέμβαση κ.λπ.). Αυτό πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατόν, ασφαλώς μετά το Πάσχα.
• Παράλληλη συνεργασία με την Λυκειάρχη κ. Κατίκα η οποία είναι άκρως ενθουσιασμένη. Συζητήσαμε για ένα δίωρο επάνω στο ιστορικό του συλλόγου και είναι βέβαιο ότι θα φιλοξενήσει όλες τις δραστηριότητές μας ως φυσική συνέχεια της ιστορίας του Λυκείου και της Χωράφας. Είμαι βέβαιος πως οι μαθητές θα αποτελέσουν το νέο φυτώριο.
• Από την πορεία των συζητήσεων θα εξαρτηθεί ώς ένα βαθμό και το εύρος της νέας αρχής, που θα περιλαμβάνει τα πάντα αλλά με τρόπο ανάλαφρο σαν την χάρη μιας μαριονέτας που χορεύει μόνη της. Γίνεται αυτό; Ναι, γίνεται. Το έχουμε δείξει ήδη. Μπορούμε να το επιτύχουμε με ελάχιστο κόστος. Για το θεατρικό θα απαιτηθούν κοστούμια (κάτι σαν το ρουχαλάκι του Δικαιόπολι), και πρέπει να σου πως ότι είναι σχεδόν έτοιμο. Πρόσφατα σχεδίασα, με μιαν άλλη αφορμή, την συνέχεια του «Καραγκιόζη.Μακρυγιάννη», με έντονα στοιχεία θεάτρου του δρόμου και καφέ σαντάν. Μπορεί να παρασταθεί ασφαλώς και σε ανοιχτό χώρο, προαύλιο σχολείου, χώρο κατάληψης (λίγο πριν αρχίσει ή λίγο πριν τελειώσει). Ίσως ενταχθούν στην ομάδα φίλοι από το Περιστέρι με τους οποίους δουλέψαμε μαζί στο παρελθόν και έχουν σημαντική θεατρική εμπειρία (η Τώνια Μυλωνά, η Καίτη Μανωλιδάκη, ο Νίκος Κουτενιώτης, ο Γιάννης Παπαδάκης με το Άβατον -το συγκρότημα μάλλον δεν υφίσταται-, ο αδελφός του Αντώνης, με τον οποίο μίλησα επίσης, οι αδελφοί Κώστας και Πέτρος Δίπλαρος από το χορευτικό Νέας Ζωής, που μου πρότειναν ήδη να ξαναπιάσουμε το νήμα). Ο Σύλλογος αυτή τη φορά θα απλωθεί. Ήρθε ο καιρός του.
• Παράλληλα με αυτό το θεατρικό σχέδιο δουλέψτε με τον Νίκο Θεοδοσίου την ιδέα δραματοποίησης του «Κάρβουνου» για πιθανή παρέμβαση στα εγκαίνια του μετρό Ανθούπολης. Το υλικό είναι έτοιμο.
• Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης θα το αναλάβει φυσικά ο Μελέτης. Εννοώ ότι το θέατρο στηρίζεται στη μουσική (με έντονα λαϊκά στοιχεία) και όλα τα επιμέρους στοιχεία θα αποτελούν αναβαθμούς του ίδιου κορμού εν υψώσει (συγγνώμη για τα άθλια ελληνικά μου -έχω διαφθαρεί λόγω επαγγέλματος).
• Καλό είναι να παρακολουθούμε όλοι τη σελίδα του Συλλόγου που ανοίχτηκε, να γράφουμε κάθε σκέψη μας, να προτείνουμε. Πρέπει να βρισκόμαστε συχνά έστω σε μικρές ομάδες, για κάθε βήμα που θα ετοιμάζεται ή θα γίνεται. Περιμένουμε τέλος να δούμε το σχήμα που θα πάρει ο Θίασος, καθ’ υπόδειξη του φίλου Αντώνη.

Τίποτε από αυτά που γράφω δεν είναι καινούριο. Εσείς βλέπετε, το αποδείξατε, πιο μπροστά και πιο μακριά από μένα. Σας παρατηρώ και σας θαυμάζω παράλληλα ως προσωπικότητες με στέρεο λόγο, καθαρό μάτι, πάθος και νεανική «οργή» (όργος, διονυσιακό όργιο). Είναι απίστευτη η δύναμη που βγάζετε. Αν παρόλη την παλαιότητά μου κάθομαι και γράφω τα αυτονόητα, είναι μάλλον από το άγχος που δημιουργεί η απουσία μου. Αν ήμουν εδώ, απλώς θα δούλευα (παράλληλα με τα δικά μου μικρά, θεωρητικά όργια).
Ασπάζομαι ενθέρμως σύμπαντα τον παρόντα και νοερόν Σκαρίμπα και καθέναν χωριστά».